storyth

คนขับรถแท็กซี่หันขวับกลับมามองฉันทันที ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “หืม?! แม่หนู… จะไปสุวรรณภูมิทั้งชุดแต่งงานแบบนี้เนี่ยนะ? งานแต่งเขารออยู่นี่ไม่ใช่เรอะ!” “ไปเถอะค่ะลุง ขับออกไปตอนนี้เลย ค่ารถเท่าไหร่ฉันจ่ายเพิ่มให้สามเท่า” ฉันหยิบธนบัตรใบละหนึ่งพันบาทหลายใบจากกระเป๋าถือใบเล็กออกมาวางลงบนคอนโซลหน้ารถ ลุงคนขับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ เหยียบคันเร่งออกตัวทันที เสียงเครื่องยนต์เก่าส่งเสียงครางกระหึ่ม แท็กซี่สีชมพูคาดเขียวหักเลี้ยวออกจากหน้าคอนโดมิเนียม สวนทางกับขบวนรถหรูสิบสองคันที่เพิ่งเริ่มเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ฉันมองกระจกข้าง เห็น […]

บานประตูไม้สักหนาหนักที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนามาตลอดหนึ่งสัปดาห์ค่อย ๆ แง้มเปิดออกช้า ๆ เสียงบานพับทองเหลืองเสียดสีกันดังเอี๊ยดก้องไปทั่วโถงเรือนไทย ท่ามกลางความเงียบสงัดที่กดทับราวกับไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจ แม่ที่กำลังตั้งท่าจะแผดเสียงด่าฉันอีกรอบ ชะงักค้าง สายตาจ้องเขม็งไปยังเงามืดหลังบานประตู ถุงขยะสีดำที่เหลือในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระดานไม้เสียงดังตุบ ไม่ใช่ผีสาง และไม่ใช่ภาพลวงตา คนที่ก้าวข้ามธรณีประตูออกมาอย่างสุขุม คือชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีกรมท่าท่าทางภูมิฐาน สวมแว่นตากรอบทอง ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยประกายตาคมกริบ ในมือของเขาถือกระเป๋าเอกสารหนังสีดำขลับ และที่เดินตามหลังเขาออกมาติด […]

จอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาเหนือเวทีกะพริบวูบหนึ่ง ก่อนที่สัญญาณภาพจากระบบควบคุมส่วนกลางจะถูกสลับเข้ามา แสงสีฟ้าเย็นเยียบสะท้อนวับบนใบหน้าของอาจารย์สุรชัย เขายืนกอดอกพลางปรายตามองเด็กหนุ่มร่างผอมเกร็งด้วยแววตาของผู้กำชัยชนะ ในความคิดของฝ่ายปกครองผู้ยึดมั่นในกฎระเบียบอย่างเคร่งครัด นี่คือบทเรียนราคาแพงที่จะสั่งสอนให้ทุกคนเห็นว่า ความยากจนไม่ใช่ข้ออ้างของการละเมิดกฎหมาย และโรงเรียนแห่งนี้ต้องไม่มีที่ยืนให้แก่พฤติกรรมลักลอบไร้ยางอาย เสียงพึมพำของผู้ปกครองและนักเรียนกว่าห้าร้อยชีวิตด้านล่างดังระงมขึ้นเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง สายตานับพันคู่จับจ้องมายังตะวัน บางคนมองด้วยความเคลือบแคลง บางคนมองด้วยความเวทนา ขณะที่มาร์คกำหมัดแน่นอยู่ตรงเก้าอี้แถวหน้า พยายามจะลุกขึ้นแย้งแต่ถูกอาจารย์ประจำชั้นดึงแขนปรามไว้ ตะวันยืนนิ่งอยู่กลางแสงสปอตไลต์ มือทั้งสองข้างแนบชิดลำตัว นิ้วมือของเขาสั่นระริกเล็กน้อย หัวใจเต้นกระหน่ำจนรู้สึกเจ็บแปลบในอก […]

เสียงหัวเราะเยาะหยันระเบิดขึ้นกลางห้องโถงทันทีที่คำว่า ‘บ้านไม้ริมน้ำ’ หลุดออกจากปากทนายความ รตีแทบจะสำลักน้ำชาที่เพิ่งยกขึ้นจิบ หล่อนปรายตามองมาที่ฉันด้วยแววตาสมเพชระคนสะใจอย่างปิดไม่มิด “บ้านไม้ริมน้ำอยุธยางั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ นึกว่าคุณย่าจะซ่อนสมบัติอะไรไว้ให้เด็กเก็บมาเลี้ยง ที่แท้ก็เศษไม้ผุๆ ปลวกแทะหลังนั้นเนี่ยนะ!” รตีเอ่ยพลางใช้เล็บที่เคลือบสีแดงสดเคาะลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อน “ตอนเด็กๆ ฉันเคยผ่านไปทีหนึ่ง ฝนตกทีน้ำก็ท่วมถึงคาน หลังคาก็แทบจะถล่มลงมาทับหัว จะขายทอดยังไม่มีใครเอาเลยมั้ง น่าสงสารจริงๆ นะนิดา […]

ตอนที่ 2 หยดกาแฟร้อนหยดลงบนพรมขนสัตว์สีครีม ควันกรุ่นลอยขึ้นจากรอยเปื้อนสีดำ ธนกรไม่แม้แต่จะก้มลงมอง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เด็กทั้งสามคน ปานแดงรูปเสี้ยวพระจันทร์บนข้อมือขวา มันคือตำหนิติดตัวของตระกูลศรีวิไลรัตน์ ตำหนิที่สืบทอดกันมาสามรุ่น เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “พวกเธอเป็นใคร” เสียงของเขาแหบพร่า เด็กชายคนโตขยับสูทให้เข้าที่ แววตาของเด็กน้อยนิ่งสงบเกินวัย “พวกเรามาในนามผู้ถือหุ้นใหญ่ครับ” เด็กหญิงส่งยิ้มบางๆ “และเจ้าหนี้รายเดียวของคุณ” เสียงส้นสูงหยุดลงตรงหน้าประตู […]

PART 2 : ทายาทสายเลือดมังกร และการพิพากษาในคืนเดือนดับ “นายน้อยภีม… ในที่สุดกระผมก็พบท่านแล้ว!” ถ้อยคำนั้นดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างใหญ่ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจเด็กชายวัยสิบขวบ ภีมยืนเบิกตากว้าง ร่างกายที่หนาวสั่นจนชาด้านแข็งทื่อไปในทันที ชายสูงวัยตรงหน้า ผู้มีเรือนผมสีดอกเลาและสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบราวมหาเศรษฐีชั้นสูง ไม่ได้เพียงแค่เอ่ยทักทายธรรมดา แต่เขากลับยอมคุกเข่าลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ สองมือที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายทศวรรษประคองมือน้อยๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนของภีมไว้ด้วยความสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุม หยาดน้ำตาเม็ดโป้งเอ่อล้นเบ้าตาของชายชรา ก่อนจะหยดแหมะลงบนหลังมือของเด็กชาย […]

เสียงฟ้าร้องที่คำรามกึกก้องสะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์หรู ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดราวกับเวลาถูกหยุดหมุนหลังจากหน้าจอมืดดับลง แสงไฟในห้องโถงกะพริบไหวชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสว่างจ้า เผยให้เห็นภาพของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำที่กำลังประคองร่างไร้สติของหญิงสาวในชุดเดรสสีเหลืองไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม นิ้วมือของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ขณะสัมผัสชีพจรที่แผ่วเบาตรงลำคอระหง ลมหายใจของเขาติดขัดด้วยความตื่นตระหนกและความกลัวที่จะต้องสูญเสียคนที่เขารักที่สุดไป แต่ในวินาทีถัดมา เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังจุดสูงสุดของบันไดหินอ่อน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความเคียดแค้น เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความปรานีใดๆ หญิงสาวในชุดเดรสสีเงินระยิบระยับยืนนิ่งอยู่บนยอดบันได ใบหน้าที่เคยเชิดหยิ่งและแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นเลิศบัดนี้ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุดเมื่อสบเข้ากับดวงตาดั่งปีศาจของเขา เธอพยายามจะก้าวถอยหลังเพื่อหลบหนีจากแรงกดดันมหาศาล แต่ปลายรองเท้าส้นสูงกลับสะดุดเข้ากับชายกระโปรงของตัวเองจนเซถอยไปชนเข้ากับเสาราวบันไดหินอ่อนอย่างน่าเวทนา แขกเหรื่อระดับสูงในชุดราตรีหรูหราที่ยืนรายล้อมต่างพากันถอยร่น […]